Naciśnięcie fizycznego przycisku powoduje namacalne, intuicyjne uczucie satysfakcji. Oznacza to posiadanie wpływu. Pokazuje, że świat podlega Twojej bezpośredniej woli. Stoisz na poboczu drogi. Naciśnij przycisk sygnalizacji dla pieszych. Czekasz, aż rozświetli się biała sylwetka idącej osoby. Czujesz, że masz kontrolę.
Oszukujesz siebie.
Mechanizm stojący za tymi przyciskami to przede wszystkim psychologiczne placebo. W wielu miastach naciśnięcie dźwigni „naciśnij, aby przejść” lub przycisku „zamknij drzwi” w windzie w ogóle nie zmienia działania systemu. Sygnalizacja świetlna włączana jest według ustalonego timera. Drzwi windy zamykają się z powodu opóźnienia ze względów bezpieczeństwa, a nie z powodu sytuacji awaryjnej.
Зміст
Iluzja kontroli
To nie jest spisek, który każe ci czekać. To pozostałość po rozwoju infrastruktury.
Przez dziesięciolecia znaki na przejściach dla pieszych były całkowicie ręczne. Jeśli chciałeś przejść przez ulicę, musiałeś fizycznie otworzyć linię, aby zaalarmować kontrolerów ruchu. Liczył się tylko przycisk. Jednak wraz z modernizacją miast inżynierowie ruchu przeszli na skomputeryzowane modele sygnałów adaptacyjnych. Systemy te wykorzystują czujniki do wykrywania rzeczywistego przepływu pojazdów i pieszych oraz dopasowywania czasu w czasie rzeczywistym, aby zmniejszyć zatory.
Sprzęt się nie zmienił. Oprogramowanie zostało zmienione.
W 2004 roku urzędnicy Departamentu Transportu przedstawili dziennikowi „The New York Times” szokujące statystyki. Ponad 75 procent przycisków na przejściach dla pieszych w mieście nie działało. Nadal tam są, zamontowane na solidnych metalowych słupach, ale nie mają wpływu na sygnalizację świetlną.
W Wielkiej Brytanii sytuacja jest podobna. Do 2013 r. władze odpowiedzialne za transport przyznały, że aż 40% sygnalizacji dla pieszych działa automatycznie. Naciśnięcie przycisku jest zasadniczo opcjonalne.
Po co ich zostawiać?
Czy urbanistyka ma czarne poczucie humoru? Czy lubią widzieć, jak machasz pięścią na światłach, które nie słuchają?
Nie, wszystko zależy od kosztów.
Usuwanie skrzynek z guzikami jest drogie. Są podłączone do sieci centralnej. Ich usunięcie wymagałoby rozległych prac budowlanych, zmiany okablowania i kosztów biurokratycznych. Oszczędności wynikające z usunięcia sprzętu nie są warte wysiłku.
Miasta idą więc na kompromis. Pozostawiają guziki na miejscu, aby zapewnić społeczeństwu pewność psychologiczną. Daje to kierowcom i pieszym poczucie wpływu, nawet gdy system działa według zadanego cyklu.
To mała przysługa. Dotykowe zapewnienie, że świat wciąż reaguje. Nawet jeśli to nieprawda.
Kliknij przycisk. Światło jeszcze się zmieni. Wmawiasz sobie, że to wszystko wydarzyło się przez ciebie. I na kilka sekund to uczucie wystarczy.
Nowoczesne sygnalizacje świetlne stały się znacznie bardziej złożone niż tylko liczniki czasu. Systemy takie jak SCOOT (technika optymalizacji przesunięcia cyklu podziału) umożliwiają dynamiczne programowanie, które dostosowuje się do warunków w czasie rzeczywistym. Technologia ta szczególnie sprawdza się na skrzyżowaniach o dużym natężeniu ruchu kołowego przez całą dobę, jednak przy dużej liczbie pieszych w godzinach pracy. Sygnalizacja dla pieszych może włączać się automatycznie w ciągu dnia. W nocy, gdy ruch jest niewielki, system przełącza się w tryb przyciskowy. Optymalizacja ta ogranicza niepotrzebne przestoje i utrzymuje płynność ruchu.
Mity na temat przycisków zamykających drzwi windy
Powszechne są miejskie legendy o przyciskach zamykania windy. Utrzymujące się pogłoski mówią, że przycisk jest zablokowany i mogą z niego korzystać wyłącznie służby ratunkowe lub personel techniczny. Inna teoria głosi, że są one całkowicie fałszywe i służą jedynie jako placebo, które ma uchronić niecierpliwych pasażerów przed szaleństwem.
Właściwie jest to połączenie regulacji i psychologii. Ustawa o osobach niepełnosprawnych z 1990 r. wymaga, aby drzwi windy pozostały otwarte przez co najmniej trzy sekundy. Ze względu na ten wymóg bezpieczeństwa kliknięcie przycisku „Zamknij” bezpośrednio po zalogowaniu może zostać zablokowane. Limit czasu jeszcze nie upłynął. Jesteś zmuszony czekać.
Efekt placebo w miejscu pracy
Niektóre przyciski windy w ogóle nie działają. To są prawdziwe elementy placebo. Termin ten wywodzi się z psychologii medycznej, gdzie pozorowane procedury powodują rzeczywiste zmiany fizjologiczne tylko dlatego, że pacjent wierzy, że są skuteczne. W środowisku architektonicznym objawia się to poczuciem kontroli nad sytuacją.
Eksperci ds. ogrzewania i klimatyzacji zgłaszają instalowanie termostatów placebo w budynkach biurowych. Pracownicy wierzą, że mogą kontrolować temperaturę. Kręcą pokrętłami i czują się pewniej dzięki iluzji kontroli. System nie odpowiada. Temperatura pozostaje niezmieniona. Ale korzyści psychologiczne są realne.
Zwróć uwagę na uczucie mocy po naciśnięciu przycisku przejścia dla pieszych lub przycisku windy. Może ograniczać się do twoich własnych myśli. Może to być iluzja wbudowana w sprzęt. Ale to działa.
