Spieren zijn biologische motoren. Ze zijn niet perfect, maar ze zijn verbazingwekkend efficiënt in het verplaatsen van massa over lange afstanden. Om te begrijpen hoe goed ze zijn, moet je kijken naar de berekening van het calorieverbruik en de brandstofenergie.
Denk eens aan de gemiddelde persoon die op een gewone racefiets rijdt. Bij een kruissnelheid van 24 km/u verbrandt het lichaam elke minuut ongeveer 0,049 calorieën per pond lichaamsgewicht. Voor een rijder die 77 kg weegt, komt dat neer op 515 calorieën per uur. Gedeeld door de afgelegde afstand is dat ongeveer 34 calorieën per mijl.
Kijk nu naar de brandstof. Eén gallon benzine bevat ongeveer 31.000 calorieën aan potentiële energie. Als mensen vloeibare koolwaterstoffen zouden kunnen metaboliseren zoals verbrandingsmotoren, zou de wiskunde krankzinnig zijn.
Een mens kan 1500 kilometer afleggen op één liter benzine.
Dat is een verrassend cijfer voor door mensen aangedreven transport. Vergelijk dat eens met een typische moderne sedan die 30 mijl per gallon haalt. De fiets wint door een aardverschuiving.
Maar deze vergelijking vereist context. De auto weegt ruim een ton. De fiets weegt ongeveer 30 kilo. De auto’s rijden ook aanzienlijk sneller dan 25 km/uur, wat het luchtweerstandsprofiel volledig verandert. Toch valt het fundamentele nut van de menselijke motor niet te ontkennen.
Er is een waarschuwing. Je mag geen benzine drinken. Je spijsverteringsstelsel zal het afwijzen en de toxiciteit zou je doden. Vet is echter chemisch vergelijkbaar met benzine. Beide zijn lange ketens van waterstof en koolstof. Als u de energiebron van uw lichaam zou kunnen omschakelen van glycogeen naar vloeibaar vet, zou de efficiëntie hoog blijven. Plantaardige olie bevat bijvoorbeeld bijna dezelfde calorische dichtheid per gallon als gas.
Profwielrenners bewegen zich in een ander fysiek gebied. Tour de France-renners rijden vaak 40 kilometer per uur. Luchtweerstand is niet lineair; het groeit exponentieel in snelheid. Bij deze snelheden verdrievoudigt de calorieverbranding.
Ruiters verbranden ongeveer 100 calorieën per mijl. Tijdens de 100 mijl-fase van de race kan een deelnemer op één dag 8.000 tot 10.000 calorieën verbranden. In deze hogesnelheidssituatie daalt de efficiëntie tot ongeveer 300 mijl per gallon. Zelfs dan is het beter dan de meeste auto’s op de snelweg.
De prijs van deze efficiëntie is input. Om deze prestatie te behouden, moet de berijder grote hoeveelheden voedsel consumeren. Het lichaam is een gesloten lus. Als je er energie in stopt, krijg je afstand. Wanneer je stopt met energie geven, stop je met bewegen.
Vanwege deze efficiëntie blijft de fiets het meest praktische apparaat dat ooit is uitgevonden voor persoonlijk vervoer. Het exploiteert de goede plek van de biologische motor. Het brengt de menselijke kracht op de laagst mogelijke weerstand.
Auto’s zijn groot. Bij lage snelheden zijn ze niet effectief. Ze verspillen energie door tegen hun eigen gewicht te vechten. Het gewicht maakt de fiets niet uit. Het draait allemaal om rolweerstand en aerodynamica.
Het menselijk lichaam is niet ontworpen voor snelheid. Het is ontworpen voor duurzaamheid. Wij zijn persistentiejagers. We rennen totdat de prooi instort. De fiets is slechts een hulpmiddel waarmee we dit uithoudingsvermogen op de stoep kunnen overbrengen.
Dus als je een fietser een heuvel af ziet rijden, onthoud dan: hij of zij is niet alleen maar aan het rusten.