Een vergeten tijdperk: hoe Chrysler de voortstuwing van auto’s bijna revolutioneerde met gasturbines

6

U kent waarschijnlijk de Chrysler Turbine Car. Het elegante banshee-achtige gejank van die bronzen Thunderbird. Het is een cultklassieker, een koperen raket uit de jaren zestig die tot de verbeelding van het publiek sprak. Maar dit ene productiemodel was slechts het topje van de ijsberg.

Het was het zichtbare resultaat van een uitgebreid, ambitieus ontwikkelingsprogramma dat eind jaren vijftig en begin jaren zestig verschillende turbineconcepten opleverde. De belofte was aanlokkelijk: turbinekracht op je oprit. En een tijdje was het waar. Ongeveer 200 mensen reden in 50 productie-turbineauto’s tijdens een driejarig consumententestprogramma. Chrysler was dichter bij het perfectioneren van een praktisch turbinevoertuig dan welke andere autofabrikant dan ook.

De gebeurtenissen reduceerden deze futuristische krachtpatser uiteindelijk tot niets meer dan gebakken lucht. De belofte werd niet nagekomen. De technologie vervaagde, waardoor er alleen nog maar gefluister en een paar zeldzame exemplaren overbleven.

Van straaljagers tot opritten

Een gasturbine is in feite een verkleinde straalmotor. Frank White patenteerde het kernconcept in 1930 in Engeland. Rolls-Royce versnelde de ontwikkeling van straaljagers. Ze kwamen te laat om de Tweede Wereldoorlog te veranderen, maar bleken beslissend in de Koreaanse oorlog.

De drie grote autofabrikanten van Amerika volgden deze ontwikkeling op de voet. Chrysler bouwde in 1948 een turboprop voor het US Navy Bureau of Aeronautics. Ford en GM concentreerden zich op vliegtuigtoepassingen. Wegvoertuigen kwamen pas halverwege de jaren vijftig in de discussie terecht.

De experimentele turbineauto van British Rover uit 1952 kan de inspiratie voor de verandering zijn geweest. Detroit merkte het op. Alleen Chrysler leek echter serieus te zijn met turbineauto’s. Ford en GM delegeerden het grootste deel van hun turbinefocus naar vrachtwagens. Chrysler ging all-in op personenauto’s.

Hoe het werkt (geen jargon)

Het basiselement is eenvoudig. Een wiel uitgerust met bladen of schoepen. Het brandstof-luchtmengsel stroomt langs deze schoepen waardoor het wiel gaat draaien. Dit levert kracht op.

De meeste Chrysler-modellen bevatten een “krachtturbine” die was aangesloten op een “eerste trapturbine” die was aangesloten op een compressor. De compressor perste het mengsel voor het bakken. De ontsteking vond plaats met een ontsteker die leek op een bougie.

Chrysler hield van deze eenvoud. Minder onderdelen betekende minder onderhoud. De turbine beloofde de eigenaren een soepele werking, wat onbekend was bij zuigermotoren. Het creëerde oorspronkelijk de roterende beweging. Geen zuigers. Geen kleppen. Gewoon draaien.

De turbine bood voordelen die magisch leken voor iedereen die in januari aan een koude start gewend was. De opwarming vond vrijwel onmiddellijk plaats. Bij slecht weer kunt u de warmte van de motor in de cabine gebruiken. Starten in de kou was geen loterij. Chrysler zwoer dat de turbine alles zou kunnen opeten wat je in de tank stopt. Pinda-olie. Chanel nr. 5. De lijst was waanzinnig lang. Het olieverbruik was verwaarloosbaar. Antivries was verouderd.

Toen kwam de realitycheck.

Vier grote problemen dreigden het project te vernietigen nog voordat het zelfs maar van start kon gaan. De binnentemperatuur steeg tot ruim 2000 graden Fahrenheit. De motor gedroeg zich het beste bij constante snelheid, als een vliegtuig in de lucht, niet als een auto in het verkeer. Het ontbrak motorremmen, een functie waarop bestuurders vertrouwen als ze bergafwaarts gaan. En er werden grote hoeveelheden stikstofoxiden weggepompt.

Chrysler negeerde deze tekortkomingen niet. Ze hebben 25 jaar besteed aan het repareren ervan.

Vechten tegen de hitte

De temperatuur was de vijand. Om dit te bestrijden leidde George Huebner Jr. een team dat iets ontwikkelde dat een regenerator wordt genoemd. Hij kreeg niet voor niets de bijnaam “Mr. Turbine” in Highland Park. Het apparaat was een roterende warmtewisselaar. Het absorbeert warmte uit de uitlaatgassen. Het koelde de kern van de motor. Het verbeterde ook het brandstofverbruik meer dan met alleen een turbine zou worden bereikt.

Ingenieurs onderzochten ook materialen die bestand waren tegen extreme hitte. Ze wilden meer flexibiliteit in de manier waarop de motor werkte.

De ontwikkeling ging verder op de volgende pagina.

Meer informatie over conceptauto’s en hun voorspelde productiemodellen is te vinden op:

  • conceptauto’s

  • Oude auto’s

  • Consumentengids Auto Show-rapporten

  • Auto’s van de toekomst

In 1954 produceerde Chrysler de eerste CR (Car Research) gasturbinemotor voor personenauto’s. De Chrysler CR1 was een bescheiden auto met slechts 100 pk. Hij werd gebruikt op een standaard uitziende Plymouth Belvedere hardtop uit 1954. Het voertuig reed met succes naar de opening van Chrysler’s nieuwe testterrein in Chelsea, Michigan, en gaf het publiek een eerste glimp van de technologie in actie. De tweede Belvedere was een vierdeursmodel uit 1955 en had ook dezelfde motor.

De verbetering was snel. In 1956 wijzigde Chrysler de CR1 met behulp van meer exotische metallurgie om grotere spanningen te weerstaan. Deze verbeterde motor dreef de Chrysler Turbine Special Belvedere sedan aan tijdens de beroemde crosscountryrace. De auto liep goed, maar de efficiëntie was een probleem. Het leverde slechts 13 mijl per gallon op. Dat cijfer was buitensporig hoog, zelfs naar de maatstaven van de jaren vijftig, toen het brandstofverbruik voor de meeste kopers geen grote zorg was.

Het volgende is CR2. Deze versie is krachtiger en produceert ongeveer 200 pk. De doorbraak op energiegebied komt van goedkopere, sterkere legeringen die beter bestand zijn tegen hitte en oxidatie. Deze materialen zorgen ervoor dat motoren heter en langer kunnen draaien zonder dat de kwaliteit achteruit gaat, een belangrijke hindernis voor vroege turbineontwikkelaars.

Voordat de Plymouth een beroemde auto van beroemdheden werd, testte de aandrijflijn stilletjes zijn grenzen. Hij werd gemonteerd op een andere Plymouth Sedan uit 1956 en kwam in dienst tussen 1957 en 1958, toen hij uiteindelijk centraal kwam te staan. Als eerste kwam de Fury-gebaseerde Turbine Special Hardtop Sedan uit 1959. Het is meer dan alleen een show. Deze auto heeft bewezen dat hij de weg op kan. Tijdens een demorit van 1.900 kilometer van Detroit naar Princeton, New Jersey, haalden we een respectabele 18 mpg.

In 1960 was de CR2A -turbine van de derde generatie voltooid. De ingenieurs concentreerden zich op twee belangrijke updates om de groeipijnen van het vorige model aan te pakken. Eerst introduceerden we het roterende brandstofspuitmechanisme. De turbineschoepen van de eerste trap werden vervolgens ontworpen om een ​​van de drie hoeken aan te nemen, afhankelijk van de stand van het gaspedaal.

Waarom is dit belangrijk? Deze mechanische veranderingen maakten een groot verschil. Ze introduceerden het remmen op de motor, een groot gebrek in vroege turbinemotoren. Bij oudere modellen kon je niet zomaar het gaspedaal loslaten en verwachten dat de auto effectief zou vertragen. Nou, dat zou kunnen.

Deze update verbeterde ook de stroomafgifte. Het ontbreken van motorremmen gaat gepaard met een krachtige acceleratie en vermindert de vervelende “gasvertraging” waarmee eerdere versies te kampen hadden, aanzienlijk. Het verschil in responstijd is verbazingwekkend. Terwijl de vorige CR1 er 7 seconden over deed om van inactief naar vol vermogen te gaan, reduceert de CR2A de latentie tot slechts 1,5-2,0 seconden.

Verbeterde reactietijden zullen de manier veranderen waarop bestuurders met hun voertuigen omgaan. De aarzeling is weg. De kracht was onmiddellijk. De controle van de turbines blijft echter moeilijk, en de volgende uitdaging is koeling en efficiëntie.

De CR2A-motor bestaat niet alleen in het laboratorium. Het raakte drie verschillende voertuigen uit 1960. Je hebt Plymouth Fury hardcover bijna op voorraad. Dan is er de grote Dodge-truck van 2,5 ton. Tenslotte is er de TurboFlite. Deze showauto was zo extreem dat hij pas in 1961 het levenslicht zag.

Ontworpen door Maury Baldwin. Hij noemde het later het laatste meesterwerk uit het Virgil Exner-tijdperk.

“We hebben er veel plezier in gestoken. Dit is waarschijnlijk een van de beste showautomodellen die we ooit hebben gemaakt.”

Baldwin heeft het niet alleen over stijl. Hij heeft het over functionaliteit. Het toegangssysteem is raar. De gehele cabine boven de gordellijn is verhoogd. Er waren geen passagiers aan boord. Ze stapten onder de opstijgende granaat.

Tussen de enorme staartvleugels bevinden zich retarderkleppen. Jij kent die ene. Gebruikt in raceauto’s om de snelheid te verlagen zonder uitsluitend op de remmen te vertrouwen. Koplamp? intrekbaar. Berg het op wanneer het niet in gebruik is.

Gia heeft het lichaam gemaakt. Het team begon klein. Als eerste is er het 3/8 schaalmodel. Dan is er de tekening op volledige grootte. Het was een opleiding precisietechniek.

Dit is niet zomaar een ijdelheidsproject. Deze modellen zijn een proefveld. Zij effenen de weg voor de volgende stap. Deze machine definieert het turbine-erfgoed van Chrysler.

Weg naar de turbinewagen

Hoe wordt een showauto een productietest? Door te bewijzen dat het concept werkt. TurboFlite laat zien dat gasturbines acceptabele prestaties kunnen leveren voor voertuigen. Dit laat zien dat hitte-, geluids- en brandstofproblemen kunnen worden opgelost.

CR2As demonstreerde motorprestaties onder reële omstandigheden. Het is niet zomaar een dynamo. op een hard dak. in de vrachtwagen. Binnenin een futuristische showauto.

Elke toepassing wordt getest op verschillende limieten. De betrouwbaarheid van Fury is getest. Dodge testte het koppel. TurboFlite test aerodynamica en integratie.

Wat er daarna gebeurde was onvermijdelijk. Chrysler heeft de informatie verkregen. Ze hebben het ontwerp verbeterd. auto’s gemaakt.

Turbineauto’s zijn geen speculatie. Dit is een logische conclusie. Dit is een direct gevolg van de lessen die zijn geleerd uit deze drie voertuigen uit 1960.

Waarom turbineauto’s belangrijk zijn

Mensen vergeten de context. Het was begin jaren zestig. De olieprijs is laag. Efficiëntie doet er niet toe. De olieschok was echter op komst.

Chrysler zag dit. Ze hadden een motor nodig om de verbrandingsmotor te vervangen. Een auto die verschillende brandstoffen kan gebruiken. vliegtuigbrandstof. kerosine. Zelfs arachideolie.

De turbine heeft een hoge vermogen/gewichtsverhouding. Werkt soepel. Lage emissies. Dan.

Maar het gaat niet alleen om brandstofflexibiliteit. Dit draait allemaal om prestaties. Turbines draaien tienduizenden toeren per minuut. Er is geen zuiger. Er zijn geen kleppen. Het blijft maar terugkomen.

TurboFlite is een proof-of-concept. De turbineauto was een prototype voor massaproductie.

是什么让涡轮汽车与众不同?

这不仅仅是引擎更换。 整个车辆进行了重新设计。 涡轮机需要不同的冷却。 不同传输集成。 不同的尾气管理。

CR2B-producten en CR2A-producten zijn geschikt voor CR2B-producten.

Ik heb een foto gemaakt

Chrysler kwam in de jaren zestig niet op het idee om een turbineauto te bouwen. Dit project begon in de jaren vijftig. Er kwamen drie verschillende versies van de turbinemotor uit het laboratorium.

De derde CR2A was de winnaar. In 1962 exploiteerde het een kleine vloot testmuilezels. Er waren twee Dodge Darts en twee Plymouth Furies onderweg. Ze werden Turbo Darts genoemd.

One Dart voerde een duurzaamheidstest uit van New York tot Los Angeles. In termen van brandstofefficiëntie versloeg hij het door zuigermotoren aangedreven controlevoertuig. Hij arriveerde ook eerder dan de Turbine Special uit 1956.

Deze auto’s zijn niet verborgen. Dealers lieten ze zien. Ze reisden naar Europa en volgden demonstraties in Montlhery in Frankrijk en Silverstone in Engeland. Alle reacties waren positief. Chrysler zag groen voor een groter programma.

Ze besloten 50 auto’s met turbineaandrijving te bouwen, zodat consumenten deze konden beoordelen. Het resultaat was de bronzen hardtop, die in mei 1963 werd geïntroduceerd.

Het Engelbird-ontwerp

Elwood Engel ontwierp de auto speciaal voor dit consumentenprogramma. twee jaar eerder verving hij Virgil Exner als Chief Design Officer van Chrysler.

Engel komt van Ford. Hij had van 1961 tot 1963 aan de Thunderbird van 1961-63 gewerkt. Zijn invloed is duidelijk. Deze turbinewagen leek zoveel op de T-Bird dat mensen hem de “Engelbird” noemden.

Maar het is niet helemaal hetzelfde. De wielbasis bedraagt ​​110 inch. Dit is 7,5 cm korter dan de Thunderbird. De stijlen aan beide uiteinden zijn verschillend.

De voorkant is eenvoudig. Sommigen noemen het bot. De achterkant is wild. De diepe boemerangholten hebben enorme schuine achterlichten. De achteruitrijlampen zijn in het grote turbinehuis geplaatst.

In het midden van de koplamprand en de wieldop wordt een roterend lamellenpatroon gebruikt. Alle 50 consumentenauto’s hebben zwarte vinyldaken. Dit contrasteert mooi met de Turbine bronslak.

De hut probeert niet eens zijn doel te verbergen. Het interieur is afgewerkt in een bronskleur die past bij de metallic ziel van de machine. De zitopstelling is voor vier personen, elk met een eigen met vinyl beklede kuipstoel. Daartussen bevindt zich een cilindrische middenconsole over de volledige lengte die de ruimte domineert.

Het is ook geen uitgeklede testmuilezel. Hij is van alle moderne gemakken voorzien, zoals stuurbekrachtiging, rembekrachtiging en elektrisch bedienbare ramen. Het klimaatbeheersingssysteem omvatte airconditioning en de audioapparatuur omvat een radio. Het instrumentenpaneel is echter uitgerust met speciale meters die gespecialiseerd zijn op de kenmerken van het voertuig, zoals de toerenteller en de temperatuurmeter bij de ingang van de turbine. Het dashboard vertelde echter het echte verhaal. Onder de motorkap bevindt zich een verbeterde TorqueFlite-automaat, afgestemd op zijn unieke krachtbron.

A-831 Het hart van een gasturbine

Onder de motorkap bevindt zich Chrysler’s gasturbine van de vierde generatie, de A-831. Dit is een aanzienlijke verbetering ten opzichte van de vorige generatie CR2A. De belangrijkste innovatie hier is de toevoeging van constant variabele turbineschoepen in de eerste trap. Deze messen passen zich aan de stand van het gaspedaal aan, waardoor u een betere controle heeft over de ademhaling van de motor.

Ook de architectuur is anders. De A-831 heeft twee regeneratoren die in verticale vlakken roteren, één aan elke kant van de centrale brander. Dit ontwerp maakt de motor kleiner en lichter dan de CR2A. Maar wat nog belangrijker is, het verandert de manier waarop de auto aanvoelt.

Het was rustiger. Het reageerde beter. De gasvertraging, de frustrerende vertraging tussen het indrukken van het pedaal en het voelen van de kracht, is teruggebracht tot slechts 1,0-1,5 seconde. De versnellingsreductie verlaagt de topsnelheid van de motor van 5360 tpm van de CR2A naar 4680 tpm, maar de afweging is de moeite waard. Het aantal pk’s is met 10 eenheden gedaald naar 130, maar het koppel is gestegen van 375 pond-voet naar 425 pond-voet. Dit lage gegrom merk je wanneer je invoegt op de snelweg of over een tweebaansweg rijdt.

Onconventionele constructie

Ondanks de exotische aantrekkingskracht van de turbinewagen is het chassis verrassend traditioneel. Het heeft de standaard “unibody” -constructie van Chrysler. De automatische TorqueFlite-transmissie is afgesteld om onnodige koppelomvormers te elimineren voor een continue vermogensafgifte aan de turbinemotor. Het resultaat is een auto die eruitziet en aanvoelt als een gewone Chrysler, zonder het geluid en de geur van brandende brandstof.

ギヤコネクション

Aantal 50 stuks 5 3 台は、屋根と塗装が独特でした。生産量が非常に少なかったため、クライスラーはデ トロイトでそれらを製造しませんでした。 彼らはイタリアでギアウイルスに感染した。 なぜ? 料金。 ギアは、クライスラーが社内で行うよりも低コストで、 これらの小規模なバッチを組み立てることができます。

クライスラー Lees meer

  • 概念车
  • 老爷车
  • 消费者指南车展报道
  • 未来汽车

汽轮机评估程序

Het echte oordeel over het gasturbine-experiment van Chrysler

Toen Chrysler in Highland Park zijn Turbine Car-evaluatieprogramma aankondigde, rinkelden niet alleen de telefoonlijnen; ze smolten. Meer dan 30.000 vragen stroomden het hoofdkantoor binnen, een surrealistische reactie op het aanbod aan gewone mensen om met een straalmotor op wielen te leven. Het bedrijf was niet op zoek naar ingenieurs. Ze wilden ‘consumentenvertegenwoordigers’.

Het selectieproces was uitgebreid. 203 deelnemers werden geselecteerd uit alle 48 continentale staten, variërend in leeftijd van 21-70. Van 1963 tot begin 1966 zaten deze chauffeurs achter het stuur van 50 turbineauto’s. Dit was de definitieve Chrysler Turbine Car Field Test, een enorme stresstest in de echte wereld die tientallen jaren werd uitgevoerd voordat ‘bètatesten’ een marketing-modewoord werden.

De gegevens waren in 1967 beschikbaar. Het rapport van Chrysler was duidelijk: het onderhoud was verwaarloosbaar. Vergeleken met soortgelijke auto’s met zuigermotoren uit die tijd had de turbine weinig tot geen onderhoud nodig. Geen olieverversing in de traditionele zin van het woord. Geen bougies. Geen afstellingen. Het was mechanische eenvoud vermomd als complexiteit.

Waarom de mijlen verborgen waren

Maar er zat een flagrante leemte in het officiële rapport. Kilometerstandcijfers zijn nooit vrijgegeven.

Waarom het brandstofverbruik verbergen? Omdat het gênant was. Naar moderne maatstaven was de turbine een dorstig beest. Elke vierde bestuurder klaagde over de benzineslurper. Terwijl sommigen grapjes maakten dat ze geen pindaolie meer hadden (de brandstof waarop Chrysler uiteindelijk standaardiseerde), was de realiteit minder culinair en meer thermodynamisch. De motor verbrandde eenvoudigweg brandstof om koppel te produceren.

Een ander pijnpunt was de reactie op het gaspedaal. Eén van de drie chauffeurs mopperde over gasvertraging. Bij een turbine heeft het turbinewiel massa. Het kost tijd om op te spoelen. Wanneer u het pedaal indrukt, is er een vertraging voordat de stroom wordt ingeschakeld. Dit was niet alleen een kleine ergernis; Het heeft de manier waarop je rijdt compleet veranderd.

Stilte en snelheid

Ondanks de brandstofkosten en de vertraging was de lof oprecht. Chauffeurs waren onder de indruk van de trillingsvrije werking. Er was geen trilling. De rit verliep zijdezacht en bijna griezelig soepel. De stijl werd ook geprezen als snazzy. Deze auto’s trokken niet alleen de aandacht omdat ze op ruimteschepen leken, maar ook vanwege de manier waarop ze bewogen.

Journalist John Lawlor was een van de weinige buitenstaanders die er in reed. Chrysler gaf de pers nooit toegang, maar Lawlor stapte laat in de test achter het stuur. Zijn ervaring weerspiegelde consumentengegevens:

  • Gladheid: Indrukwekkend.
  • Motorremmen: Niet aanwezig. Dit was een grote ergernis. Zonder compressieremmen vereiste de vertraging een constante druk op het rempedaal.
  • Gasvertraging: Bevestigd 1,0-1,5 seconden.
  • Acceleratie: Verrassend sterk. 0-100 km/u in minder dan 10 seconden voor een voertuig van 4.100 pond.

Het brandstofverbruik van Lawlor was 11,5 mpg. Hij reed voornamelijk op kerosine, die goedkoper was dan de arachideolie die sommige consumenten gebruikten, maar geen kilometers bespaarde. Toch bracht de versnelling de geruchten tot zwijgen dat de turbines dat wel zouden kunnen

De techniek van de Dodge Charger Fastback en Coronet 500 Hardtop was alles behalve standaard. Ze hadden een gesplitst accessoire-aandrijfsysteem, dat de manier waarop hulpcomponenten werken volledig veranderde. In plaats van de hoofdkrukas werd de stuurbekrachtigingspomp rechtstreeks aangedreven door de krachtturbine. Ondertussen hield de compressorturbine de brandstofpomp en andere kritische motorsystemen draaiende. Het ging niet alleen om het uiterlijk. Het ging over het verbeteren van het remmen op de motor met een mechanische opstelling die maar weinigen ooit hadden gezien.

Chrysler speelde niet alleen met het idee. Ze hadden eigenlijk plannen om 500 turbine-aangedreven Coronets voor de detailhandel te bouwen. De fabriek was klaar om ze in de showrooms te plaatsen. Maar toen viel de regelgevende hamer. Op handen zijnde emissienormen van de overheid hebben het project tot stilstand gebracht voordat het kon beginnen. De auto’s waren te schoon voor de oude regels, maar nog niet conform de nieuwe.

Deze hardtop uit 1966 verdween echter niet in de ether. Het bleef jarenlang bij Chrysler Engineering. Het bleef daar tot 1972 en verzamelde stof en nieuwsgierigheid. Tegen die tijd had het turbineverhaal een scherpe, onverwachte wending genomen waar weinigen buiten de binnenste cirkel van wisten.

Meer informatie over conceptauto’s en hun voorspelde productiemodellen is te vinden op:

  • conceptauto’s

  • Klassieke auto’s

  • Consumentengids Auto Show-rapporten

  • Auto’s van de toekomst

Overheidstoezicht op de turbinewagen

De uitstoot van stikstofoxide blijft het Turbine Car-programma van Chrysler teisteren. Dit was niet alleen een technisch probleem. Met de toegenomen overheidsregulering in de jaren zeventig werd het een politieke kwestie. De Environmental Protection Agency (EPA) liep echter niet weg.

In 1972 werd de nieuw opgerichte faciliteit overgehaald om haar activiteiten voort te zetten. Projectingenieur George Huebner deed een overtuigend voorstel. Het resultaat? Een subsidie ​​van $ 6,4 miljoen om de ontwikkeling voort te zetten.

Het geld is bijgevoegd. De doelstellingen zijn heel concreet.
* Controle stikstofoxiden.
* Verhoog het aantal kilometers.
* Verlaag de productiekosten.
* Vergelijkbaar met de prestaties en betrouwbaarheid van traditionele kleine Amerikaanse auto’s met zuigermotor.

Verfijningen van de zevende generatie

Ze bouwden.

1973 3 jaar geleden 7 Het ging terug naar de basis met een enkele regenerator. Maar de brandstofregeling was elektronisch.

2 maanden geleden 1976, 2008. Dit was niet zomaar een LeBaron. これは、mes-edgeフロントフェンダー、 垂直グリルで改造された LeBaron-film uit 1977

Vermogensaantallen daalden. 新しいタービンは 104 馬力を発生します。 6代目はhadden geproduceerd 150、なぜ減ったのでしょうか? Het werd heter.

Er is een oplossing gevonden. Water injectiesysteem 125 馬力に向上しました。

De federale contract- en DC-dagen

Chrysler staat niet alleen in zijn zoektocht naar de perfecte turbine. De Energy Research and Development Administration (ERDA), later opgegaan in het huidige Department of Energy (DOE), had soortgelijke contracten met General Motors en Ford.

Het technische team boekte winst.
*Gasvertraging is vrijwel geëlimineerd.
* De uitstoot van koolwaterstoffen en koolmonoxide ligt binnen de wettelijke limieten.
* Het brandstofverbruik ligt dicht bij vergelijkbare zuigermotoren.

Volgens de voorwaarden van de overeenkomst stuurde Chrysler twee door turbines aangedreven Aspen naar Washington D.C., waar ze feilloos liepen.

1979 foto’s

In 1979, een aantal jaren geleden, is dit een feit.

物理学对他们不利。 Het is hard getroffen.

涡轮机并没有在实验室里die。 它在现实世界中dood。 活塞发动机幸存的地方。

Het einde kwam met het sluiten van het chequeboekje. Begin 1981 trok het ministerie van Energie de stekker eruit en schrapte de laatste staatssubsidie. Chrysler ging niet alleen langzamer rijden. Ze hebben het turbineprogramma helemaal verlaten.

Het duurde ruim een ​​kwart eeuw. Meer dan $ 100 miljoen aan Chrysler’s eigen geld. Nog eens 19 miljoen dollar aan belastinggeld. Allemaal weg.

De laatst gebouwde turbinewagen was een geest. Een Dodge Mirada uit 1980 die er bijna standaard uitzag. Geen wilde vinnen. Vanaf de motorkap zijn geen schreeuwende turbines te zien. Gewoon een sedan die de vlam tot het einde droeg.

De motor die er nooit was

Het doet pijn om na te denken over wat er niet is gebeurd. Volgens insiders stierf de turbine van de achtste generatie tijdens de ontwerpfase. Het zou in de K-car moeten wonen. De compacte auto’s met voorwielaandrijving die Chrysler in de jaren tachtig hebben gered.

Het kan zijn dat er iets is gebeurd.

  • Eén schacht in plaats van twee. Einfacher. Lichter.
  • Elektronische brandstoftoevoer. Nauwkeurige injectie in plaats van de oude rommelige carburateurtechnologie.
  • 85 pk. Bescheiden volgens de normen van een muscle car, maar voldoende voor een compacte gezinsauto.

Het zou de goedkoopste turbine op grote schaal zijn geweest. De heilige graal van een kosteneffectieve en uiterst efficiënte energievoorziening.

De ingenieurs droomden ook van een brander met variabele geometrie. Een ontwerp dat het probleem van de NOx-uitstoot voor eens en voor altijd zou kunnen oplossen. Het lang gezochte antwoord op een schone verbranding.

Maar het geld raakte op. De tijd begon te dringen. De blauwdrukken bleven blauwdrukken. Een schuimmodel was het enige fysieke bewijs.

De artefacten opslaan

Chrysler moest kiezen tussen geschiedenis en bureaucratie. Er werden 58 turbineauto’s geïmporteerd uit Ghia in Italië. De Amerikaanse douane had de invoerrechten kwijtgescholden omdat deze deel uitmaakten van een federaal testprogramma.

Het programma eindigde.

Nu waren het ‘buitenlandse’ voertuigen. Chrysler zou ze terug kunnen sturen naar Italië. Of betaal hoge tarieven om ze in Amerika te houden.

Ze besloten er tien te houden.

De rest werd afgesneden onder toeziend oog van douanebeambten. Je kunt exotische, door de overheid gefinancierde prototypes niet zomaar op de parkeerplaats achterlaten. Het metaal moest weg.

Van de tien geredde mensen werden er negen verantwoord. Chrysler bezit er nog steeds drie. De overige zes wonen in musea door het hele land. Het zijn de enige tastbare overblijfselen van een toekomst die bijna bestond.

Een toekomst die mislukte

Tegenwoordig zijn turbineaandrijvingen net zo belangrijk voor de toekomst van auto’s als rumble-stoelen. Of staartvinnen.

We zijn overgestapt op hybrides. Overgestapt op batterijen. We zijn overgestapt op directe injectie en turbocompressie. De turbine stierf in de jaren tachtig omdat hij te duur, te luidruchtig en te complex was voor de markt die ontstond.

Maar het verhaal blijft boeiend. Een moedig experiment. Een enorme investering. Een technologie die de wereld beloofde en enkele museumstukken opleverde.

Wij hebben het verhaal. Wij hebben voorwerpen.

De toekomst die nooit heeft plaatsgevonden is nu stil.