Szokująca prawda o crossoverach i ich zapomnianych poprzednikach
Chcesz komfortu samochodu osobowego i praktyczności ciężarówki. Pomysł ten nie jest nowy. Już w latach dwudziestych XX wieku rynek zaspokajał tę specyficzną potrzebę. Rezultatem był kombi. To był oryginalny crossover. Dziesiątki lat przed tym, jak współczesne zespoły marketingowe zaczęły umieszczać plakietki „crossover” na SUV-ach, kombi już wykonywały większość pracy. Oferowali przestrzeń rodzinną bez zbędnych elementów.
Potem koło historii ponownie się obróciło. Powozy konne wymarły w Stanach Zjednoczonych w latach 80. XX wieku. Ich miejsce zajęły minivany. Były praktyczne. Były skuteczne. Jednak odzew był ogromny. Kierowcy nie lubili wyglądać, jakby prowadzili drużynę piłkarską. Etykieta „samochód mamy” skłaniała kupujących do zakupu czegoś więcej. Coś bardziej masywnego.
Na miejsce zdarzenia wjeżdżają pojazdy użytkowe (SUV). Rosły. I urosły. I urosły.
Teraz znowu znaleźliśmy się w punkcie zwrotnym. Ceny benzyny poszybowały w górę. Problemy środowiskowe osiągnęły swój szczyt. Duże SUV-y stały się ciężarem. Branża aktywnie pracuje nad wypełnieniem tej niszy crossoverami. Obiecujemy Ci to, co najlepsze z obu światów. Nisko położony środek ciężkości. Automatyczna skrzynia biegów. W niektórych przypadkach zajmujemy się również transportem towarów.
Ale tu jest problem. Crossovery nie są rewolucyjnym wynalazkiem. To pomysł z recyklingu. Cykl wzorców, który powtarza się co kilka dekad. Kombi nie było tylko poprzednikiem. To prototyp wszystkich pojazdów, których używamy dzisiaj.
Зміст
5: Kombi
Narodziny kombi były podyktowane koniecznością. Wczesne samochody były otwarte. Albo były to twarde pudełka. Bagaż był na dachu. Albo w bagażniku. Lub umieścić na oddzielnym wózku. To było niepraktyczne. Deszcz zniszczył ładunek. Kradzież była łatwa.
Producenci zaczęli wydłużać linię dachu. Dodali tylne drzwi. Początkowo były to proste modyfikacje. Wszechstronność coupe. Następnie sedan z powiększonym bagażnikiem. W latach dwudziestych XX wieku projekty te zostały ujednolicone. Z przodu wyglądały jak zwykłe samochody. Ale mieli tylne drzwi na zawiasach.
Ten projekt rozwiązał podstawowy problem. Jak transportować produkty? Jak zamontować wózek? Jak przenosić duże przedmioty bez ładowania ich na bagażnik dachowy, który mógłby zostać wyrzucony z powietrza na autostradzie?
Odpowiedzią była pojedyncza, płynna przestrzeń ciała. Brak oddzielnej platformy załadunkowej. Bez wzmocnionej ramy. Tylko długa prostokątna przestrzeń za przednimi siedzeniami.
Rozważ geometrię. Zasadniczo jest to przedłużony sedan. Tylne zawieszenie jest dostosowane do potrzeb pasażerów. Nie dla ładunku. Zapewnia to komfort. Ale nie surowość. W odróżnieniu od pickupów.
Pozostaje jednak najbliższy współczesnym crossoverom. Ma niski dach. Łatwe wejście i wyjście. Nie jest wysoki jak ciężarówka. Nie potrzebujesz desek do biegania. Po prostu otwierasz drzwi i wsiadasz do środka.
Samo słowo „kombi” przeszło do historii. Pochodzi z kolei. Wczesne wersje zostały zaprojektowane do przewożenia bagażu tam i z powrotem na stacje kolejowe. Stąd nazwa „kombi”. Później stały się domyślnym pojazdem dla rodzin dojeżdżających do pracy. Wyglądali majestatycznie. Okładzina drewniana
To zabawne, jak stereotypy kulturowe mogą zrujnować całą klasę samochodów. Nawet jeśli kombi nie zostanie na zawsze zapamiętane jako mobilne biuro rodziny Brady lub skazany na zagładę pojazd podróżniczy rodziny Griswoldów, kombi nadal mogą dominować na drogach. Nadal uważane są za ważny symbol podnoszenia statusu społeczno-ekonomicznego. Zamiast tego stały się metaforą nudy klasy średniej. W połowie lat 80. zastąpiono je minivanami. Jednak ten typ sylwetki nie zniknął całkowicie. Po prostu się przemienił. Kultura samochodowa, szczególnie w Europie i innych krajach, bardzo różni się od Ameryki. Jedno jest pewne: kiedy zadebiutował w latach dwudziestych XX wieku, kombi był jednym z pierwszych samochodów, które łączyły komfort i prowadzenie w codziennym użytkowaniu samochodu osobowego z praktycznością ciężarówki do przewozu ładunków.
Skąd wzięła się nazwa „kombi”?
Skąd więc wzięła się nazwa „kombi”? We wczesnych latach rozwoju samochodów pierwotnie nazywano je „depohackami”. Jeśli przeanalizujesz to słowo, jego znaczenie stanie się oczywiste. Jest to skrót od „taksówka zajezdni”, slangowa nazwa taksówki używanej do podróżowania tam i z powrotem na stacje kolejowe. Wczesne wersje były samochodami konwencjonalnymi, takimi jak Ford Model T. Producenci zmodyfikowali te samochody, dodając większy tylny przedział, aby pomieścić bagaż pasażerów taksówki. Pierwszym samochodem „produkcyjnym” zaprojektowanym specjalnie jako kombi był Studebaker z 1923 roku, wyprodukowany przez Durant Motors.
Wczesne kombi miały nadwozia wykonane w całości z drewna lub drewna. Prawidłowo nazywano ich „Woody”. Następnie producenci przeszli na całkowicie metalowe korpusy lub panele z wstawkami winylowymi. Te panele kompozytowe zostały wykonane w procesie podobnym do obróbki drewna, ale były trwalsze i wymagały mniej konserwacji.
Pewne cechy klasycznego kombi
Unikalne cechy kombi odróżniają je od sedanów i hatchbacków. Zwykle mają od trzech do pięciu drzwi. Przestrzeń wewnętrzną można konfigurować, co zapewnia więcej miejsca dla pasażerów lub przestrzeni ładunkowej z tyłu. W przeciwieństwie do sedanów z pochyłym tyłem, kombi mają wydłużony tył ze stromym pionowym nacięciem. Zwykle są wyposażone w mocniejsze tylne zawieszenie, które lepiej radzi sobie z większymi ładunkami.
Wiele nowoczesnych crossoverów pełni te same funkcje, co dawne kombi. Mają po prostu bardziej awangardowy design i większy prześwit. Mają nawet wspólną znajomą konfigurację „dwóch pudełek”: przód przeznaczony jest dla silnika i pasażerów, tył dla ładunku i ludzi. Tylko nie nazywaj ich „uniwersalistami”.
4: Jeep
Marka Jeep zawsze zajmowała dziwne miejsce w świecie motoryzacji. To na pewno nie jest ciężarówka. I to nie do końca samochód osobowy. To ikona, która nie mieści się w standardowych kategoriach. Dzięki tej dwuznaczności przetrwał pomimo upadku innych samochodów użytkowych. Podczas gdy kombi wycofały się do Europy i rynków niszowych, sprzedaż Jeepa podwoiła się. Nie próbowali załagodzić sytuacji. Zwykle tak jest
Jeep, który podbił świat
Jeśli kiedykolwiek istniał nabywca, który naprawdę potrzebował samochodu sprzecznego z logiką, była to armia amerykańska podczas II wojny światowej. Rząd wysunął stanowcze żądanie wyprodukowania kompaktowego pojazdu zdolnego dokonać niemożliwego. To właśnie ten duch kryzysu zrodził Jeepa, który dziś jest jedną z najbardziej charakterystycznych marek samochodowych na świecie.
Oryginalny projekt zaproponowała firma Bantam Car Company w 1940 roku. Dotrzymano terminu 49 dni. Jednak armia obawiała się, że Bantam nie będzie w stanie zwiększyć produkcji do poziomu wojennego. Dlatego Willys-Overland i Ford zostały wprowadzone do masowej produkcji.
Wynik stał się legendarny. Od pierwszych testów po misje bojowe i późniejsze życie cywilne, Jeep udowodnił swoją niezawodność i wszechstronność. Nie był przystojny w tradycyjnym tego słowa znaczeniu. Nikt nie pomyli go z Lamborghini. Jednak krytycy to pokochali. Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Nowym Jorku nazwało to projektowaniem czysto funkcjonalnym, w którym styl został poświęcony na rzecz utylitaryzmu.
Może holować broń. Dzięki wysokiemu położeniu świec zapłonowych i filtrów w komorze silnika jest w stanie pokonywać płytkie rzeki. Wspinał się po błotnistych wzgórzach, podczas gdy inne samochody utknęły. Przewoził karabiny maszynowe. Dostarczył wszystkich – od żołnierzy po gwiazdy filmowe – we właściwe miejsca.
Po wojnie Jeep stał się marką. Symbolizuje przygodę. Oznacza przyjemność z jazdy w terenie.
Chevrolet El Camino: samochód hybrydowy i ciężarówka
Spójrz na przód Chevroleta El Camino. Ma twarz samochodu. Można go pomylić ze zwykłym samochodem. Jeśli spojrzysz na to z boku lub z tyłu, zobaczysz, że łóżko pickup jest przymocowane do ramy.
El Camino zostało wycofane w 1987 roku i pozostawało w produkcji przez ponad 30 lat. Osiągnął status kultowego wśród miłośników samochodów wyczynowych. W czasach swojej świetności kupujący mogli przejść na silnik V-8 o mocy 350 koni mechanicznych. Aerodynamiczna konstrukcja. Mocny silnik. Rozwiązało to odwieczne pytanie: „Samochód czy ciężarówka?” Odpowiedź była prosta: „Obydwa”.
Miał długi cykl życia. Po krótkiej przerwie był produkowany od 1964 do 1987 roku. Wersje zaprojektowane z logo pojawiały się w siostrzanych markach GM. Chevrolet zmienił swój wygląd, ale główne elementy pozostały takie same.
Rynek zniknął w latach 80-tych. Nabywcy potężnych samochodów są teraz ojcami rodzin z kredytami hipotecznymi i minivanami. Ta żarłoczna bestia nie nadawała się już do użytku rodzinnego i została wycofana. Chevrolet ogłosił, że rok 1987 będzie ostatnim rokiem dla tego klasycznego modelu.
Rywalizacja z Ranchero
Aby odnieść sukces w branży motoryzacyjnej, musisz być konkurencyjny. Szczególnie widoczne jest to w drugiej połowie XX wieku. Chevrolet, Ford i Dodge nieustannie próbują prześcignąć się pod względem mocy, stylu i technologii.
Oryginalne El Camino było częścią tej wojny. Wypuszczony na rynek w 1959 roku samochód ten był odpowiedzią General Motors na Forda Ranchero. Jedno i drugie jest kompromisem. Obaj próbują rozwiązać dylemat samochód kontra ciężarówka. Aby pokonać konkurencję, otrzymali hiszpańską nazwę: El Camino, co oznacza „drogę” lub „ścieżkę”.
Po 2 latach zaprzestano produkcji pierwszego modelu. W 1964 roku wprowadzono nowy model oparty na samochodzie osobowym Chevelle.
Funkcja Bi-Drive
Chociaż nazwa może brzmieć jak skarga małego dziecka, Subaru BRAT faktycznie wdrożyło sprytną strategię. Rekreacyjny pojazd terenowy Bi-Drive był produkowany w latach 1978–1987 i był czymś więcej niż tylko ciekawostką. Łącząc nadwozie samochodu osobowego z nadwoziem pickupa, historycznie sąsiaduje z takimi modelami jak Ford Ranchero i Chevrolet El Camino.
Prawdziwym triumfem technologicznym jest system napędu na wszystkie koła, który można wykorzystać podczas jazdy. Jeśli droga stanie się błotnista, kierowca może zmienić tryb jazdy, naciskając przycisk. Ta elastyczność sprawiła, że był to prawdziwy „crossover”, jeszcze zanim termin ten wszedł do powszechnego użytku.
A teraz o siedzeniach. Nadwozie z platformą tylną posiada plastikowe siedzenie kubełkowe skierowane tyłem do kierunku jazdy. Czy ludzie rzeczywiście z nich korzystają? Prawdopodobnie nie. Ale mają cel prawny. Dodając miejsce pasażera, Subaru klasyfikuje BRAT jako samochód osobowy, a nie ciężarówkę. Ta luka pozwoliła im uniknąć wysokich ceł importowych nakładanych wówczas na ciężarówki.
Wolumen sprzedaży jest niewielki. Sprzedano ponad 92 000 sztuk. Moc jest również ograniczona – najmocniejszy silnik turbo o pojemności 1,8 litra wytwarza zaledwie 93 KM. Ale właściciele-celebryci nadają mu dziwną aurę. Ronald Reagan jeździł na swoim ranczu w Kalifornii czerwonym modelem z 1978 roku. Jak na samochód o tak absurdalnej nazwie, jest on niezwykle wszechstronny.
Termin utknął
Około 2000 roku branża potrzebowała nowej etykiety. „SUV” (SUV) oznacza duży, spragniony i mocny. Nowa generacja pojazdów oferuje praktyczność SUV-a, zachowując jednocześnie komfort i oszczędność paliwa samochodu osobowego. Potrzebują nowej nazwy. W ten sposób popularne stało się słowo „crossover”.
Producenci pracują w nadgodzinach. Subaru Forester, Pontiac Vibe, Toyota Matrix, Lexus RX300, Honda CR-V, Hyundai Santa Fe, Ford Escape – a lista szybko rośnie. Segment ten nie jest już niszowy. To jest rynek.
Kompaktowy pionier
W 1994 roku Toyota RAV4 zmieniła wszystko. Model ten pojawił się w czasie, gdy amerykańscy nabywcy zaczynali mieć dość SUV-ów. Duże samochody dominujące na drogach mają duży prześwit, zapewniający poczucie bezpieczeństwa, ale są one niewygodne, drogie i zużywają dużo paliwa.
RAV4 (rekreacyjny pojazd z napędem na 4 koła) oferuje rozwiązanie pośrednie. Kompaktowe nadwozie SUV-a jest przymocowane do podwozia Corolli. Pierwsza i druga generacja podzieliła się swoimi korzeniami z Corollą. Był to pierwszy kompaktowy SUV na rynku, który udowodnił, że nie trzeba wielkości Hummera.
Dziś nazywamy je crossoverami. W tamtym czasie słowo to nie weszło jeszcze do powszechnego użytku. RAV4 pokazał, że istnieje ogromne zapotrzebowanie na mniej ekstremalną praktyczność. Choć jest wielkości dziecka, ma potężną moc.
Paradoks Azteków
Gdyby Aztekowie mieli zwierzę duchowe, byłby to Montezuma. Pontiac Aztek zadebiutował w 2001 roku i spotkał się z szerokim entuzjazmem mediów. Projekt jest niezwykły. Niektórzy nazywali go brzydkim. Inni nazywają to niepowodzeniem wykonania.
Historia jest jednak bardziej złożona, niż sugerują recenzje. Właściciele go pokochali. Powołują się na niezawodność, wysoką pozycję za kierownicą i imponującą oszczędność paliwa. Aztek oferuje przestrzeń i wszechstronność. Koncepcja była słuszna.
Problemem był proces. Ostateczny samochód produkcyjny nie przypominał potężnej koncepcji, która go zainspirowała. Komisje rozwodniły projekt. Ich celem był najniższy wspólny mianownik. Bloger Jeff Atkin podsumowuje to w ten sposób: „To był świetny pomysł we właściwym czasie, ale kiepskie wykonanie go zrujnowało”. Jego ambicje i kompromisy są wyjątkowo amerykańskie.
























