Je kijkt naar een vernielde metrowagen. Dan denk je dit heeft tapijt nodig. Het is een vreemde impuls. Maar het is precies de sfeer die Rolls-Royc hier heeft aangeboord. Het Britse merk ging samenwerken met de Franse graffitigigant Cyril Kongo. Vijf Black Badge Cullinans later hebben we een situatie.
Traditionalisten? Waarschijnlijk zijn ze momenteel hun Earl Grey aan het uitspugen.
Binnenlandse chaos
Stap binnen. Op het eerste gezicht lijkt het erop dat iemand deze SUV van $ 400,00 een half jaar lang onder een betonnen viaduct heeft geparkeerd. En liet het daar toen achter. De esthetiek van spuitverf valt elk oppervlak aan. Dashboard. Middenconsole. Zelfs de picknicktafels op de achterdeuren. De achterverdeler blijft niet gespaard. De Starlight Headliner ook niet, hoewel die vezels hier wel werken.
“Elk fineerstuk werd met de hand beschilderd door Kongo.”
Dat is niet zomaar graffiti op een muur geslagen. Dit zijn fineren. Elke hut krijgt vier kleurzones. Heldere leren accenten contrasteren met de donkere tinten. Vervolgens begroef Rolls-Royce het hele kunstwerk onder tien lagen beschermende lak. Zelfs de glasvezelsterren werden herschikt. Passend bij zijn compositie. Het is obsessief.
De kunstenaar achter de hype
Dit is niet een kind gevonden via een willekeurige Instagram-tag. Kongo is legitiem. Hedendaagse kunst heavy hitter. Zijn spullen staan al op Patek Philippes. Op privéjets. Het idee kwam echter niet van een marketingmanager in een vacuüm. Jongere verzamelaars vroegen erom. Ze wilden gedurfde kunst via de Private Office-studio’s van Rolls-Royce in New York, Seoul en Goodwood. De vraag was reëel.
Luxemerken praten meestal veel over ‘jong geld’. De pogingen voelen vaak stroef aan. Gedwongen. Als een vader die jargon probeert te begrijpen. Dit? Het past. De Black Badge Cullinan is al de donkere tweelingbroer. Het rebelse broertje met 592 pk uit zijn V12-motor. Rolls leunde eerder zelfs in de LA-modificatiecultuur. Dus door dat ethos te combineren met daadwerkelijke graffitilogica… het volgt.
Terughoudendheid aan de buitenkant
De buitenkant blijft rustiger. Grotendeels. Alle vijf krijgen ze de Dark Blue Crystal Over Black-afwerking. Er zijn gradiëntkoetslijnen die over de zijkanten vervagen. Maar het echte verhaal? De remklauwen. Op elke hoek een andere kleur. Ze passen precies bij de interieuraccenten.
Waarom? Waarom schilder je niet ook de buitenkant?
Misschien is dat de volgende keer. Het relatief schoon houden van de buitenkant voorkomt voorlopig dat het een complete karikatuur wordt. Het zou makkelijk zijn om dit van je af te schrijven. Rijke mensen die er cool uit willen zien. Ik probeer ‘scherpte’ te kopen alsof het in een tas zit. Maar er zit een eerlijkheid in dit project. Rolls veranderde niet alleen de stoelstof en noemde het een limited edition. Ze overhandigden gereedschap aan een kunstenaar en zeiden go.
Het resultaat is raar. Het is duur. Het is volkomen onverwacht bij een merk dat bekend staat om zijn stasis.
Laat hem volgend jaar de buitenkant doen. Kijk hoe dat uitpakt.
