Zeldzame auto’s hebben een houdbaarheidsdatum. En blijkbaar is het net verlopen voor deze specifieke machine.
Er zijn er minder dan 1.000 ooit gebouwd. De Ferrari 812 Competizione is het spul van droomdagboeken. Nu. Eén minder bestaat in een herkenbare staat. Een in Europa geplateerd exemplaar belandde in Schotland. Het gesprek over reparatie stierf voordat het zelfs maar werd gefluisterd.
Het was van Thijs Timmermans in Nederland. Een dealerbedrijf. Ze hebben het veel gefilmd. Vorig jaar reed iemand deze matblauwe schoonheid met zijn gele racestrepen voorbij 330 km/uur op de Duitse Autobahn. Driehonderddertig kilometer per uur. Het zag er boos uit. Het was meer dan $2 miljoen waard.
Nu? Gewoon schroot.
We zien de crash zelf niet. Instagram gaf ons de nasleep. Een smalle tweebaansweg deed het ergste. De auto stuiterde tegen alles aan. Voor, achter, links, rechts. Natuurkunde is wreed.
Kijk naar de voorkant.
Het is weg. De kap verdween. Dat deed de bumper ook. Koplampen kapot. De kwartpanelen werden er meteen afgerukt. De koolstofvezelinlaten werden losgemaakt van de 6,5 liter natuurlijke aanzuigende V12. Slangen knapten als takjes.
De voorruit stortte naar binnen. De achterkant? Versnipperd. Twee achterlichten bleven levenslang hangen. Eén achterband vloog goed van het stuur tijdens welke offroad-excursie dan ook volgde. De airbags werden geactiveerd. Blijkbaar.
De chauffeur liep weg. Ongewond. Dat is de enige overwinning in de kamer.
Was het het waard?
Het metaal is gedraaid. De geschiedenis is grotendeels intact. Maar de auto zelf. Het is nu gewoon een stapel dure koolstofvezel. Geen afsluiting hier. Geen les geleerd. Gewoon een trieste middag op een Schotse weg.
Het wrak is het soort wrak dat het gesprek over reparatie beëindigt voordat het begint.
Soms kloppen de cijfers niet. Soms gaat de machine kapot.
