Zestien cilinders.
Dat is geen techniek. Het is waanzin.
Meestal is twaalf het plafond. Elegantie. Maar deze Italiaanse gek besloot verder te gaan.
Wild verder.
Hollywood-dromen in ijzer
Claudio Zampolli repareerde niet alleen Lamborghini’s. Hij was geobsedeerd door hen.
Vroeger werkte hij onder Bob Wallace bij Sant’Agata, waar hij de P400’s uitzocht en droomde van zijn eigen creatie. Daarna verhuisde hij naar Los Angeles.
Daar veranderden de dingen.
Zampolli importeerde serieuze machines. Zware. De Miura die optrad in Van Halens “Panama”? Dat was van Eddie Van Halen. Zampolli wist het. Zampolli raakte het aan. Hij hielp Sammy Hagar zelfs aan een 512 BB. Toen de band een zanger nodig had, belde Eddie Sammy rechtstreeks vanuit de garage van Zampolli.
Verbinding. Slagkracht.
Maar hij had kapitaal nodig.
Hij gooide het ooit voor Sylvester Stallone. Er is nog een motorkap aanwezig met de naam Cizeta-Stallone erop. Stel je een Rambo III voor met uitklapbare lampen en acht nokkenassen. Het zou passen.
Stallone is geslaagd.
Giorgio Moroder deed dat niet.
De man achter “I Feel Love” had het geld. Hij had ook drie Oscars. Zampolli had het idee. Marcello Gandini – de man die ons de Countach en de Miura gaf – had de pen.
Het resultaat was lelijk. Mooi. Angstaanjagend.
Het was de enige auto in zijn soort. Een prototype bedoeld voor negen productieruns, maar dat is nooit gebeurd. Ze noemden het de Cizeta-Morder V16T. Een afgebroken egotrip.
“Zestien cilinders betekenen iets heel anders. Ze betekenen dat niemand aan de restwaarde dacht.”
Het beest zelf
Het komt nu aan.
RM Sotheby’s zet het ter veiling in Monterey. De zon van Californië op chroomwaanzin.
Kijk ernaar.
Vier uitklapbare koplampen.
Hij is vijf centimeter breder dan een Ferrari Testarossa. Dat is breed. Dat is agressief.
In de buik ligt een 6,0-liter V-16. Dwars gemonteerd zoals de V-12 van Miura (vandaar de ‘T’ aan het einde van de naam).
Acht nokkenassen. Vier extra zuigers vergeleken met alles wat Maranello ooit heeft geprobeerd.
De claim is 540 pk bij achtduizend tpm.
Vergeet het piekvermogen. Het koppel is waar je dood aan gaat. Het draait van onder naar boven zonder de pas te onderbreken. Het voelt alsof twee Ferrari’s op elkaar zijn gestapeld in een chassis dat nauwelijks bij elkaar blijft.
Zampolli en Moroder gingen uiteindelijk uit elkaar. Zakelijke dingen. Maar de auto bestond. Het zat.
Bruce Canepa nam het uiteindelijk in de buurt van Santa Cruz. Hij was gewend Porches zoals de 959 te repareren. Complexe mechanische nachtmerries. Zijn team repareerde de onvoltooide details van Zampolli’s droom.
Ze hebben het wegklaar gemaakt.
Is het goed gereden? Waarschijnlijk luid.
Geen massaproducent
Zampolli is nooit een volumefabrikant geworden.
Hij kon het niet schalen. Wie koopt een straatlegale auto met zestien cilinders?
Misschien niemand.
Misschien iemand zoals jij.
Het prototype heeft te lang in opslag gestaan. Nu komt het eruit. Het heeft het verhaal. Het heeft de wilde lijnen van Gandini. Het ruikt naar verbrande olie en discomuziek.
David Lee Roth vond het waarschijnlijk leuk.
Misschien heeft hij erover gezongen.
Denk je dat hij dat zou hebben gedaan?
Of is dat te veel gevraagd van een auto die in Italië amper langs de fabriekspoorten reed voordat hij naar LA vertrok?
Binnenkort zal de hamer in Monterey vallen.
Wie weet wat er daarna gebeurt.
